Selfcare in Kaapverdië

(Nog even een re-cap van mijn selfcare vakantie, inmiddels alweer 3 weken geleden)

‘k Voelde het aan alles, ik moest weg, naar de zon, alleen. Selfcare noodzaak. Dat klinkt wel lekker dramatisch. Zo erg was het natuurlijk ook weer niet. Ik vind het thuis ook heel fijn maar ik had even head space nodig om alles van de afgelopen maanden te herkauwen en te reflecteren op de adhd-i diagnose en m’n re-integratie. En zon ☀️ dat had ik ook nodig. Mijn lijf is gemaakt voor zon. Mijn overprikkelde zenuwstelsel komt dan tot rust.

Op naar de zon ☀️
In maart is de zon niet overal voorradig dus kom je een beetje uit op Egypte, Turkije, Gambia, Kaapverdië of nog verder weg. Dat laatste ging ik niet doen en Egypte, niet echt enorme fan. Kaapverdië trok me het meest. Boeken dan maar! Dat klinkt eenvoudig, ik heb het geld én de tijd.

Toch speelt er van alles door m’n hoofd en da’s ook wel weer interessant (dan weet je dat het tijd is voor selfcare..). Gedachten zoals; is het wel nodig, moet ik dat wel aan mezelf uitgeven, gun ik mezelf dit wel. Ja, want ik ben het waard duhuh. Dus ja rationeel wel maar gevoelsmatig sputter ik nogal tegen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg, daar groeide ik mee op. En in je uppie zonder man of kind naar een luxe resort gaan, dat valt zeker onder gek doen. Nou, ik heb mooi geboekt. En dan ben ik er ook helemaal tevreden over. Hallo voorpret!

All-inclusive
Om echt te kunnen ontspannen en te reflecteren heb ik mentale rust nodig. Vandaar dat ik toch koos voor een all-inclusive resort. In elke andere setting zou ik hier nooit voor kiezen maar nu wil ik niet nadenken over waar ik ga eten of over boodschappen doen of drinken halen. En de dingen die ik vooraf als nadeel beschouw, zijn net wat minder erg als je er op voorbereid bent.

Laten we het eten nemen; het is een beetje zoals bij een restaurant, als ze zoveel op de kaart hebben staan, kan het niet allemaal goed zijn. Dat geldt hier ook maar er is echt altijd wel iets wat wel prima te doen is. En ook nog warm.

Ik maakte mijn leven in het resort toch nog een beetje avontuurlijk door de wijn uit de tap niet eerst te Googlen. Livin’on the edge, nam ik een roséetje bij de lunch. Ik ben écht geen fijnproever wat wijnen betreft. Maar dit was 3 slokken puur afzien. Stuurde een foto van de wijntap en begreep van het thuisfront dat deze wijn pas na 3 glazen ‘een beetje ok was’. Ai, daar gaat het even mis met de selfcare.

Indrukken, veel indrukken
Op vakantie half maart betekent geen hoogseizoen. Dat maakt het vinden van een bedje met parasol een stuk eenvoudiger. En daar zag ik ze, je denk dat het een mythe is, een urban legend maar ze bestaan. De handdoekleggers, incl. schattige clip om de handdoek in hun afwezigheid niet van het felbegeerde bedje te laten waaien. Wauw.

Ook boeiend om te zien hoe slecht mensen zich insmeren. Je zit op een eiland met zon én een briesje; het zonder-zonnebrand scenario schrijft zichzelf. Maar nee hoor. Veel verbrandde lichamen in allerlei tinten rood. Ook iemand gespot die niet op tijd heeft omgedraaid, rood van voren, wit van achter. Dan faal je als partner ook wel een beetje haha.

Mijn paradijs
Dat is m’n kamer. Als die balkondeur dicht gaat, is het verrassend stil. Dat is lekker want er zijn veel mensen, de zee, de eetstal, de zwembaden…. het geeft allemaal geluid. Het is heerlijk om de geluiden buiten te sluiten door een koptelefoon op te doen of oortjes in en toch lekker buiten te zijn. Maar deze kamer is wel heel fijn. Toch zeker 1x op die bank gezeten ⬇️ maar het geeft een luxe uitstraling.

Vooraf kon je kamervoorkeuren opgeven; ik wilde in de nieuwbouw en centraal gelegen. Dat was gelukt. Zag mezelf al een barre tocht afleggen door zo’n resort op weg naar 1 koude Cola. Om vervolgens te verdwalen tussen de gebouwen die toch allemaal net iets teveel op elkaar lijken. Of nog erger, m’n kamer niet uitgaan omdat m’n hoofd teveel obstakels zag.

Deze kamer heeft zelfs een inloopkast. Heel handig voor dat ene jurkje, m’n 4 shirts, 2 korte broeken en 3 bikini’s.

Reflectie en head space
Tijdens mijn overvolle, drukke programma van luieren, zonnen, zwemmen en niksen vond ik ook tijd om na te denken over de afgelopen maanden. De diagnose was een beetje bezonken, er was nieuwe informatie over hoe ik kennelijk geprogrammeerd was, er was medicatie én ik had hulp van een adhd coach. Het was fijn om weer een beetje richting te hebben na een half jaar een beetje dwalend te zijn. Ik las veel over adhd en ik luisterde podcasts over mentale gezondheid en ‘waarom we voelen wat we voelen’ (podcast tip: Let’s go metal).

Niet dat ik tijdens deze week in de zon de oplossing bedacht voor armoede in de wereld ofzo. Maar ik kreeg wel wat meer orde in mijn losse gedachtenflodders. Ik maakte een lijstje met handige dingen die helpend zijn voor mijn brein, ik noteerde waar ik nog aan moet werken én gelukkig streepte ik ook dingen weg. Dingen waar ik nu niks mee hoefde omdat het me niet in de weg stond zoals hechtingsproblematiek. Of dingen die eigenlijk wel goed gaan zoals relaties onderhouden met mensen om me heen die belangrijk voor me zijn. Ohja en geduld, dat heb ik wel voor anderen. Maar voor mezelf beperkt. Juist in dit proces van dingen opnieuw eiken, wel een belangrijke.

Het opschrijven van dingen helpt mij -ja vandaar ook de meer dan 100 gepubliceerde blogs- om helderheid voor mezelf te creëren. Kennelijk is de perimenopauze én die adhd diagnose een reset fase waar je alle onzin achter je laat. Dan helpt het om helder te krijgen wat die onzin – veelal maskeren- is. Daar krijg ik steeds meer inzicht in en het is lekker om dat op je bedje aan het zwembad in de zon eens op een rijtje te zetten.

Mijn route

• de essentials voor zo’n all inclusive: e-reader, oortjes en/of koptelefoon, zonnebrand en relatieveringsvermogen 😉
• doe het als je die behoefte voelt, soms zijn 2 nachten weg al genoeg selfcare om afstand te nemen en lichter thuis te komen
• ook in je dagelijks leven momenten van selfcare inplannen
• selfcare is geen luxe maar nodig

PS zo’n vakantie is heerlijk om allerlei rare selfies te maken