Re-integratie, hoe gaat dat nou?

Als je je ziekmeldt op je werk met een griepje, haal je meestal de arboarts niet. Tenzij je er allemaal toeters en bellen bij krijgt. En je dus langer dan ziek blijft. Toen ik me ziekmeldde in oktober 2024 voelde ik dat ik zeker de arboarts ging zien. Dit voelde niet als net effe iets te hard gewerkt.

Mijn manager en hr
De eerste lijnen naar m’n werk zijn m’n manager en de collega van hr. Naast de collega’s natuurlijk waar je roddels, meme’s en andere gekkigheid mee uitwisselt. Mijn manager zat er net een maand en we hadden elkaar 1 uur gesproken. No way natuurlijk dat hij enig idee had wie ik was en wat ik deed in het team. Wel in theorie natuurlijk (functie-omschrijving enzo) maar niet live en uitvoerend. Ook wel een beetje gek.

Het contact met mijn manager is heel fijn. Hij nodigt mij uit voor koffie waarin hij luistert naar hoe ik me voel en vraagt waar ik behoefte aan heb. Of ik wil horen waar het team mee bezig is. Of juist niet. Hij is empathisch en geduldig, legt nooit druk op mij. En hij nam een interim collega aan om te zorgen dat het werk doorgaat. Dat gaf mij heel veel rust. Kon ik m’n hoofd leegmaken.

De arboarts
Dan krijg je dat mailtje van de arboarts, iemand die door je werkgever wordt ingezet om te kijken of het ergens heengaat. Die 1e afspraak vond ik wel weer spannend. Deels omdat ik de helft van de tijd amper uit m’n woorden kon komen, de helft vergat en ik eigenlijk ook niet helemaal wist wat er aan de hand is. Maar ook omdat ik niet weet wat voor persoon er tegenover me zit straks. Ik hoop niet op een “Ja mevrouw, dat hoort erbij” figuur. “Ga het volgende week maar weer eens proberen”.

Niks van dat alles. Een heel fijn persoon tegenover me die mijn hele, warrige verhaal rustig aanhoorde. Denk dat de wallen onder m’n ogen, tranen in m’n ogen de rest van het verhaal vertelden. Het deel waar ik even geen samenhangende woorden voor kon vinden. Toen ik wegging was ik opgelucht; ik mocht gewoon thuis blijven, bijkomen, uitrusten, slapen. Had ik al gezegd slapen?

Het eerste jaar
Je werkgever wil natuurlijk dat je weer aan de slag gaat. En dat wilde ik ook dus vandaar dat ik graag inging op het aanbod van een coaching traject bij een vitaloog (ja, dat moest ik ook even opzoeken). Had eerder coaching gehad dus dat was niet nieuw voor me. Toch wist ik niet of coaching in de perimenopauze écht de oplossing was. Maar ik was ook nieuwsgierig. In een eerder stadium had ik zelf al wat coaches benaderd maar zij gaven allemaal aan, ga eerst het hormonendeel maar eens onderzoeken. Dat deed ik al ruim 6 maanden dus misschien had coaching nu wel zin.

Ook begon ik voorzichtig met re-integreren. Samen met m’n manager bedacht ik de kaders. Geen druk, niet ingewikkeld en nu deed niemand het dus alles wat ik deed, was mooi meegenomen. Blij dat ik weer iets kon bijdragen. De laptop ging open, ik ging weer iets proberen.

Na een jaar
In Nederland is ziek zijn ook geregeld, de Wet Poortwachter heeft fases waar je je als werkgever én werknemer aan moet houden. Na een jaar kwam er een arbeidskundig onderzoek waarin word bepaald wat je beperkingen zijn, wat je wel kan en hoe nu verder. In mijn geval was het advies 4x 2 uur opbouwen en een 2e spoor opstarten. Ook zou er binnen de organisatie worden gekeken naar iets passends.

Daarna volgde de adhd-i diagnose en de Arbo arts noteerde ‘medische aandoening met objectiveerbare beperkingen’.

Écht re-integreren
Na de bio-identieke hormonen, was het krijgen van een adhd-i diagnose een nieuwe doorbraak. Ook op het gebied van re-integratie. Ondanks de overweldigendheid (I know, da’s geen woord) van deze nieuwe info. Nu begreep ik waarom het re-integreren niet echt lukt. Het was saai, niet interessant en het prikkelde me niet. En begreep ik ook waarom de coaching bij de vitaloog niet werkte.

Ondertussen heb ik een aantal projecten die ik wel interessant vind en er gebeurt iets. Ik kan me (met wat medicatie) écht tot iets zetten. Maar ook daar is een grens en die grens moet ik leren kennen. Tegenwoordig ga ik wat vaker naar kantoor, dat voelt in ieder geval goed. Jezelf opnieuw leren kennen kost tijd. Voelen wat werkt. De medicatie help maar is geen wondermiddel.

Volgende week heb ik kennismaking voor een 2e spoortraject. Ik ben benieuwd wat het is en ga nieuwsgierig het gesprek in.

Mijn route

• voorzichtig positief zijn en genieten van de vleugjes energie en focus
• bewust bezig zijn met voelen van welke taken écht passen
• niet overdrijven want niet weten wanneer ik moet stoppen, is een valkuil (PS eergisteren ben ik gestopt met iets vóórdat ik uitgeput en overprikkeld was 🎉)