Perimenopauze pauze

Status quo
Daar zitten we dan. Op de bank. Voor me uitstarend. Even lekker in de snooze modus. Vlak daarvoor realiseerde ik me dat ik alweer meer dan een jaar thuis zit. Nog steeds niet aan het werk. De vooruitgang stagneert.

De hormonen doen zeker hun werk. Van spray overgestapt naar gel, dat bevalt goed. Ik heb veel minder last van stemmingswisselingen -ook lekker voor de mensen thuis. Amper dat opgejaagde gevoel, hoofdpijn of depressieve gedachten; ik voel me wat stabieler. Soms echt zin in dingen. Ja, het moet niet gekker worden.

Spike is de deur uit, ook dat geeft weer lucht. En ik doe een coaching traject via m’n werk. Er wordt gewerkt aan herstel, ik re-integreer, een beetje. Toch blijf ik zó ontzettend moe, uitgeput bijna. Mijn focus is ontzettend wispelturig en op sommige dagen kom ik amper aan wat toe. Misschien is dit het gewoon? Ik durf het amper hardop te zeggen.

Iets anders in de mix?
Meer omdat ik weiger te geloven dat dit het is. Maar ja, het kan natuurlijk wel. En is dit de wisselvallige energie waar ik het de komende tijd -hopelijk niet jaren- toch mee moet doen. Daar word ik niet heel vrolijk van, om het kindvriendelijk te verwoorden.

Maar ja, wat kan het dan wél zijn? Dagelijks hang ik rond op social. Misschien vind ik daar wat denkrichtingen. Ik weet ook wel dat niet alles op social waar is. Really? Wel is het een mooie inspiratiebron. Voor van alles en nog wat en laat ik me regelmatig afleiden. Wel wat goede recepten gescoord trouwens. En veel reisideeën opgedaan, heel veel 🏝

De nieuwe denkrichting
Na een paar weken kansloos scrollen op Tiktok en Insta…, ehhh onderzoek dus. Kom ik bij een, voor mij onverwachte richting, adhd. Ook gebruik ik chat -new best friend- en specifieke websites om daar verder in te duiken. Vroeger was ik helemaal niet het drukke, irritante kind dat altijd d’r gym spullen vergat. Spoiler: adhd bij vrouwen kan er heel anders uitzien. Sterker nog, vaak zie je het aan de buitenkant juist níet.

Je altijd en overal aanpassen. Dat kost ontzettend veel energie. In de perimenopauze blijken die fluctuerende hormonen ervoor te zorgen dat dat aanpassen niet meer lukt. Je bent moe. Zo óntzettend moe. Dan krijg je dit dus ⬇️

Van huisarts naar psychiater
De bezoeken aan m’n huisarts zijn bijna grappig. Hij geeft eerlijk toe dat hij van sommige dingen weinig weet en vertrouwt op mijn ‘onderzoekskills’. “Als je na het bekijken van deze sites nog steeds denkt dat het adhd is, bel en ik verwijs je”.

Even voor de duidelijkheid, ik zit niet te wachten op het label adhd. Voor mij is meer kijken naar een richting die een stukje verklaring biedt voor de klachten die ik nog steeds heb. En daarmee misschien ook oplossingen 🥳 Mijn coaching traject voelde niet echt helpend, misschien soms zelfs contraproductief.

Goed, verwijzing en adhd diagnostiek. Da’s knap lastig, enter lange wachtlijsten. Dus heb ik wachtlijst bemiddeling van m’n ziektekosten verzekering geraadpleegd. Resultaat, binnen minder dan 5 weken heb ik een online afspraak bij een psychiater die erop zit, adhd diagnostiek. Dat valt mij mee. En dat van iemand met…beperkt geduld.

Conclusie
De richting adhd voelt nog steeds gek en onverwacht. Toch als ik erin duik-en me er niet in probeer te verliezen- zie ik wel heel veel ✅️ op allerlei lijstjes. Ik ben nieuwsgierig en hoopvol. Ook als hier geen diagnose uitkomt, is het iets wat ik kan afstrepen. En de gesprekken met de psychiater (een ‘Mijn eerste keer’) geeft ook vast wat informatie en inzichten.

Mijn route

• now we wait, …… op die 1e afspraak bij de psychiater
• doorgaan met het smeren en slikken van hormonen en supplementen
• werken aan ‘het gewoon even laten zijn’