Perimenopauze en….adhd-i

Na een aantal afspraken met een psychiater, was hij er al uit. “Het is duidelijk, adhd inattentive, de onoplettende variant”. Die zin kwam eruit toen ik een online afspraak had met hem.

Diagnose adhd-i
Adhd, de inattentive versie. Ok. Nou. Nieuwe informatie dus. Na alle research die ik online al had gedaan, verbaasde het me niet. En toch ook weer wel. Want in de 48 jaar hiervoor, was er niemand die ook maar iets in die richting had gezegd. Of gehint. Maar zo schijnt dat dus soms te werken. In de perimenopauze is het klaar met je trukendoos. Niks maskeren, je hebt gewoon geen energie om tegen je ‘natuurlijke’ jij in te gaan.

Als de psychiater vraagt of ik medicatie wil, schreeuw ik bijna tegen het scherm; ja, ik wil. Naast hormonen en supplementen kan dit er ook nog wel bij. Ik begin met methylfenidaat en ben benieuwd. Mijn voornaamste reden is omdat ik wil zien of medicatie iets terugbrengt van ‘dingen kunnen’. Na een jaar en zo’n 3/4 maanden thuis, wil ik ook voelen dat ik dingen kan. Het ontbreekt me niet aan zelfvertrouwen maar ik heb al even niet écht ervaren dat dingen lukken.

De emotie
Na een korte uitleg over de medicatie en een afspraak voor een medicatie evaluatie, sluit ik m’n scherm. Dan ben ik alleen. Ik voelde opluchting, slaak een diepe zucht en een lichter gevoel in m’n lichaam. Ik zat niet op het lábel adhd te wachten. Denk dat zo’n label vaak zorgt voor vooroordelen (en verwarring) bij mensen. “Jij  adhd..?”. Maar in mijn proces, geeft dit me na een lange tijd weer wat meer richting.

De 1e opluchting is, dat het niet alleen perimenopauze klachten zijn en het logisch is dat die hormonen niet alles oplossen. De diagnose geeft óók toegang tot medicatie. En hoop. Hoop om weer wat meer te kunnen werken. Snap dat medicatie niet de heilige graal is. Daarnaast is m’n te-lezen stapel gelijk verdubbeld want weten hoe jouw brein werkt, is misschien wel het meest waardevolle. Medicatie ondersteunt maar een heel klein deel van de dingen die jouw hoofd wat anders regelt.

Verdrietig
Naast de opluchting voel ik me ook regelmatig verdrietig. Alles komt in een ander daglicht te staan. Beetje de roze bril als je verliefd bent, alles is dan mooi en positief. Weet niet precies hoe die adhd bril eruit ziet maar waarschijnlijk kleurrijk en een tikje psychedelisch 🤪

Het verdriet bij mij gaat over de onzichtbare, interne strijd. De moeite die 1001 dingen, of eigenlijk alles, me kostte. Het gevoel dat ik anders was, heb ik heel lang gehad. Wat ook altijd alles heb gedacht is, “Hoe de f*** doen jullie dat toch allemaal,…. het leven?”. Nog steeds voel ik me ergens begin 30 en ben ik het leven aan het uitvogelen. Niet omdat ik niet 48 wil zijn ofzo.

In een podcast hoorde ik laatst; het is als fietsen met tegenwind en toch van jezelf verwachten dat je even snel bij de finish bent. Dat je altijd denkt, ik moet meer m’n best doen. Dus ja, ik heb echt wel fases gehad waarin ik gefrustreerd was omdat ik vond dat ik het beter moest doen. Gelukkig wist ik aan de andere kant ook wat ik wel goed kon, dat scheelde heel veel. Met name voor m’n zelfbeeld.

Verklaring
De diagnose verklaart veel, geeft veel antwoorden. Het antwoord op de vraag hoe al die mensen dat toch doen is waarschijnlijk, een neurotypisch brein hebben. Een soort aanvullend 8e, 9e of 10e vinkje. Je krijgt het gewoon mee. Iets waar de huidige maatschappij goed op gaat.

Ik verzand niet echt in ‘what if’ scenario’s. Als ik eerder had geweten dat ik adhd-i had, zou ik niet opeens astronaut geworden zijn of super succesvol in een bepaalde wetenschap. Ik snap wél hoe het komt dat ik een serie aan onafgemaakte studies heb. Maar dat betekent niet dat ik er niks van op heb gestoken. Ook begrijp ik beter waarom ik soms zo bored was dat ik m’n baan opzegde. Of dat ticket naar Australië boekte. Of een Belasting/huur/studieschuld opbouwde. Of…..nou ja, de diagnose verklaarde wel wat 🙄

Mijn route

• Lezen, heel veel lezen over hoe mijn hoofd dat wél werkt
• Focus op m’n dagelijkse leven, daarna op m’n werk
• zoeken naar een adhd coach, liefst 1 die ervaring heeft met late diagnose én perimenopauze