Een perimenopauze puppy

Let op: dit blog is alleen maar om veel schattige puppy foto’s te dumpen (ook op Insta).

De voorbereiding
Natuurlijk, bijna iedereen houdt van puppy’s, je zou er zo 1 meenemen. Maar onze beslissing was zeker niet impulsief. Beide opgegroeid met honden én een proefprojectje gehad tijdens Corona, een Vizsla puppy. Na maanden wikken en wegen, deelden we het met de kinderen; we gaan een hond nemen.

Onze pubers zijn nu ook oud genoeg zijn om bij te dragen. Dat vonden wij een voorwaarde. Paste dit bij je rooster, bij het sporten, wie wandelt er wanneer? Of haakte er al mensen af? Niemand haakte af. Het enthousiasme werd alleen maar groter. Op 17 september 2024 werd ons nestje geboren, 7 gezonde puppy’s.

Vlak voor we onze puppy ophalen, meldde ik me ziek. Maar de komst van de puppy is wel goed qua timing. Ik heb alle tijd; met een puppy moet je wel naar buiten én het geeft structuur. Wandelen schijnt wonderen te doen dus ik ben klaar voor 4 seizoenen wandelen. Niet voor niks een stappenteller op m’n horloge.

Ons eerste jaar samen
Mijn gezondheid ontwikkelde zich maar moeizaam in de juist richting. Spike daarentegen groeide als kool. Van onder de arm naar buiten en bijna verdrinken in het hoge gras, tot een jonge, energieke hond die elke sloot in wil duiken. Het was heerlijk, veel wandelen, veel buiten (die eerste zon schijnt ook goed te zijn), enorm genieten van Spike en veel, heel veel geknuffel.
Iedereen droeg bij en dat was mooi en fijn om te zien.

De andere kant
Maar er sloop langzaamaan ook een ander gevoel in. Ongemerkt maar wel steeds meer aanwezig.
De wandelingen werden saai en lang niet altijd even ontspannen in mijn beleving; dook hij toch stiekem de sloot in, stond hij weer achter een boom poep te eten of rende hij toch wéér achter de andere hond aan richting de weg? Jaja, wandelen goed voor je, zucht.

Allemaal geen drama -al voelde het soms wel zo- maar ik merkte dat het spanning gaf. Die anxiety sloop weer in m’n lichaam; opgejaagd, geen rust kunnen vinden, niet kunnen ontspannen en altijd aan. Dat was ik nou juist kwijt geraakt met de hormoonbehandeling. Ik voelde het wel maar ik ontkende het nog maar even. Tot het niet meer te ontkennen viel. Ik voelde het aan alles, ik moest het uitspreken; Spike moest weg 😭

Conclusie
Natuurlijk hebben we gekeken naar alternatieven maar uiteindelijk heb ik deze, heel lastige keus, gemaakt. Je kan je natuurlijk voorstellen wat een gezinsdrama dat was. Dikke tranen, verdriet en ongeloof. Voor mij was het gevoelsmatig makkelijk want mijn gezondheid ging voor. Maar al het verdriet wat het veroorzaakte, was hartverscheurend 💔

Toch geloof ik niet dat het een verkeerde keuze was om Spike in huis te halen. Sommige dingen kan je vooraf echt niet weten of inschatten. Het was een fijne gedachte dat Spike terug mocht naar de fokker. Daar was hij ook al regelmatig te gast in het pension en daar leefde hij z’n beste leven. Met allemaal Goldens.

Mijn route
– mezelf troosten met puppy’s op social media
– dit even parkeren en me focussen op m’n gezondheid
– update: hoe moeilijk het ook was, dit heeft me wel weer ruimte gegeven, enorm opgelucht dat ik deze beslissing heb gemaakt
– een troostende gedachte, Spike heeft een heerlijk jaar gehad en vrienden gemaakt ⬇️