Een 404 error in je hoofd, da’s de perimenopauze

Zo’n 404-error, dat is wat er soms gebeurt in je hoofd tijdens de perimenopauze. De gegevens die jij zoekt, zijn niet te vinden. Nergens. Vooral brainfog, vergeetachtigheid en stemmingswisselingen en dat allemaal door hormoonschommelingen tijdens die irritante perimenopauze. En dat is behoorlijk irritant en frusterend als je moet werken én om moet gaan met collega’s. Zonder dat ze direct huilend of woedend naar hr vertrekken.

Hersenmist in de perimenopauze
Je dag begint goed, je hebt de ochtendspits overleefd. Maar mist is nooit een goede weersvoorspelling. Ook hersenmist niet. Je denkt dat je alles in je tas hebt gestopt en zo te zien is er geen file op de weg. De dag begint met een meeting, er is een agenda gemaakt. Dat is fijn, je in ieder geval waarom je er zit. Maar al snel hoor je een collega zeggen: “Dat hebben we de volgende keer al besproken dus nu kunnen we verder met de volgende stap”. Wacht! Wat? Ja maar wie doet wat. Hoezo, dat hebben we de volgende keer besproken? Nog erger, dan valt je naam. “Hoe zie jij de aanpak op social?”.

Je kijkt op van je laptop, nergens maar dan ook nergens gaat er een lampje branden, geen vaag haakje. Niks. Een grote leegte in je hoofd. Een kleine glimlach en je zegt dat je daar een update over mailt. Maar het sucks. Veel vrouwen in deze overgangsfase ervaren brainfog als 1 van de klachten.

Vergeetachtigheid door je hormonen
Als je weer gaat zitten, klap je je laptop weer open. Ok, iets met social aanpak op dat event dus. Ik wil een document openen als ik m’n tas induik om m’n muis te zoeken. Nergens te vinden. Wie bedenkt dat ook, een draadloze muis. Duidelijk geen vrouw in de perimenopauze. Ik mail de receptie met de mededeling dat ik m’n muis kwijt ben, wie weet wordt ‘ie teruggebracht.

Eenmaal weer achter m’n laptop komt een collega iets vragen over een document en de opmaak ervan. Check, dat herinner ik me, daar heb ik de definitieve versie van. En ik weet, hoera, hoera, in welke map dat te vinden is. Dus ik beloof een link te mailen. Ik klets even met een collega en bedenk met dan dat ik die link zou mailen. Ik open een nieuwe mail, plak de link in de mail en dan kom ik bij de knop ‘Aan’. Jaaaa, dat schijnt toch wel handig te zijn, de naam van de collega. Ik laat de mail in m’n concepten staan, misschien heb ik vandaag nog een helder moment. Want kennelijk komt Outlook er niet met ‘vriendelijke mannelijk collega met bruin haar en mooi overhemd die vroeg naar linkje’. Uiteraard heb ik hier trucjes voor ondertussen maar het is wel frustrerend.

Emotionele storm
Vol enthousiasme wandel ik met wat collega’s. Heerlijk even buiten, vol energie en het is gezellig. Goed om even te bewegen. Na een half uurtje irriteer ik me mateloos aan een collega die maar blijft zeuren over iets waar we duidelijk ‘nee’ op hadden gezegd. Weer een half uur later zit ik met tranen in m’n ogen omdat een collega zo vriendelijk was en z’n dankbaarheid uitsprak. Nóg een half uur later ontplof ik bijna als een collega uit een ander team een onmogelijke opdracht bij ons team neerlegt. Ok, diep ademhalen. Over een uurtje rijd ik naar huis, even zen worden in de auto. Even bijkomen van die emotionele stemmingswisselingen en hormonale achtbaan.

In het laatste uur voel ik me uitgeput. Alsof er een olifant over me heen is gelopen. Er komt niks meer uit m’n handen. De mails lees ik maar het komt niet binnen. En de aanpak voor de socials voor dat event, dat schuif ik ook maar even op naar morgen.

Ondertussen krijg ik een mailtje van de receptie, iemand heeft m’n telefoon gevonden. Ik kijk om me heen en graai in m’n tas. Ah, ja die had ik dus ook ergens laten liggen. Misschien duikt die muis ook nog op. Beneden kom ik erachter dat ik ook m’n lunchpas ben vergeten. Great. Gelukkig kan ik ook eten krijgen zonder lunchpas want hangry worden, kan ik echt niet gebruiken. De vergeetachtigheid is een veelbesproken symptoom van de overgang en heeft alles te maken met schommelende hormonen.

Stemmingswisselingen
Die hormonen, ze f***en met je hoofd. De vergeetachtigheid, de brainfog en de stemmingswisselingen komen elke dag voor, meerdere keren. Het is intens en het maakt het werkende leven niet leuk. Soms doet het wat met je gevoel van eigenwaarde. Hallo, dit kon ik een tijdje geleden echt prima. De afname van oestrogeen en progesteron in de perimenopauze zorgen voor je hevige stemmingswisselingen én je sociale filter is veel minder goed afgesteld. Je flapt er soms zonder enig gevoel van controle dingen uit.

Helaas beperkt dit zich niet tot de werkvloer maar ook thuis. En op de padelbaan. Naast gevloek bij een lege pindakaas pot die ik uit de la haal, ben ik snel geïrriteerd en soms barst ik uit om niks. Al deze verschijnselen, en nog meer, zorgen ervoor dat ik soms uitgeput ben. Leeg omdat ik de hele dag bezig ben om me een beetje als een normaal reagerend mens te gedragen. Terwijl ik soms een random, langzaam lopend persoon in de Appie wil uitschelden voor een sukkel met het IQ van een poffertje. Met m’n laatste energie weet ik het binnen te houden en mompel ik het alleen maar.

Conclusie
De reden dat ik al een tijd niet aan het werk ben, zijn vooral de mentale klachten én de enorme vermoeidheid. De uitputting die ik bijna dagelijks ervaar door de hormonale schommelingen in de perimenopauze. De fysieke klachten zijn ook zeker geen feest maar ik werk op een kantoor dus die belemmeren mij sporadisch. Ik doe hoofdwerk en dat hoofd is in de war.

Mijn route
– niet meer duwen, rusten
– hulplijnen zoeken zoals een overgangsconsulent of overgangspoli
– accepteren dat dit het voor nu even is en vertrouwen hebben