1e spoor, 2e spoor of het spoor bijster?

In mijn vorige blog had ik het al even over het 2e spoor en re-integratie. Een verplicht vangnet voor werkgever én werknemer om te zorgen dat er alles aan is gedaan om de werknemer aan passend werk te krijgen. Want volgende week, 16 april, ben ik 1,5 jaar ziek thuis. Hoewel dat klinkt alsof ik al die tijd met een thermometer in m’n mond zit en rillend op bed lig onder een warm deken. Dat is niet zo. Al is vandaag wel een stop-mij-maar-in-bed-ik-ben-moe dag.

Passend werk
Alle dingen die je doet voor re-integratie zijn allemaal in het kader van de Wet verbetering poortwachter (voor als je het écht allemaal wil lezen). Sinds november vorig jaar ben ik een beetje aan het re-integreren maar dat liep niet écht heel lekker. Toen ik in januari de diagnose adhd-i kreeg, werd mij wel duidelijk waarom het met die specifieke taak niet lukte. Saaaaai, niet uitdagend en geen urgentie.

Ondertussen samen met Shana, de interimer op mijn stoel, aan het kijken hoe ik langzaamaan weer taken kan overnemen. Dat gaat goed, steeds meer verschillende taken en het meeste past goed, een enkele taak niet. Maar dat kan gewoon. Focus op taken, ervaren hoe het voelt en niet blind staren op uren en regelmaat. Dus ik ben nu écht aan het integreren, op mijn voorwaarden. En Shana, die maakt het zeker leuker én makkelijker 🩵

Na m’n me-time vakantie -daar later meer over- kreeg ik een mailtje met een uitnodiging voor een kennismaking voor het 2e spoor. Dat voelde niet fijn, …….te vroeg want ik was nog volop aan het uitvinden hoe ik het beste mét m’n hoofd kon werken. In plaats van jarenlang dingen doen die helemaal niet helpend waren voor m’n hoofd en mij uitputte. Nu in deze hormonale rollercoaster heb je geen keus; je moet dingen veranderen. Ik zat nog volop in dat proces, in de acceptatie en ik het ontwikkelen van een goede strategie. Door veel te lezen, video’s te kijken en met een adhd coach. Nog niet klaar, nog zoekend naar de juiste richting.

De kennismaking 2e spoor
Afgelopen dinsdag had ik het gesprek. Het was spannend maar ik had duidelijk voor mezelf wat ik wilde zeggen en dat had ik kort ook even met m’n coach doorgenomen. In het verleden had ik wel vaker gesprekken gehad waarin ik een duidelijk gevoel had van weerstand maar omdat ik het niet goed -genoeg- onder woorden kon brengen, kwam ik misschien star over. Waardoor de tegenpartij misschien ook hup, ..zo in de weerstand schoot. Soms leer je wat 😆

Spoiler: het gesprek was heel fijn en ontspannen. Ik kreeg de indruk dat mijn loopbaan en re-integratie consultant, Marieke, me begreep 🙏

Dat was misschien wel het allerbelangrijkste. Zeker in de context van jarenlang niet begrepen worden. Ik begreep mezelf amper.

Ze zag het proces en begreep dat ik nog in ontwikkeling ben. Niet dat ik helemaal niet weet wie ik ben. Hallo identiteitscrisis. Maar ik weet nog niet waar mijn grens ligt. Nu integreer ik zo’n 12 uur, daar voel ik nog geen grens maar ik weet ook niet of ik terugkeer in 30 uur in deze functie. Dat heeft ze allemaal meegenomen. Ook wel weer interessant om te horen wat zo’n 2e spoor traject ook kan inhouden; samen sollicitatiebrieven schrijven, gesprekken oefenen en een cursus Office. Altijd fijn om te horen dat ze ziet dat ik dat niet nodig heb.

Eerste en tweede spoor naast elkaar
Gelukkig, ik hoef nog niet te solliciteren naar een andere baan. Ik denk namelijk dat de plek waar ik zit, heel goed bij me past. Maar ik snap ook dat er dingen vastgelegd moeten worden en dat er vinkjes gezet moeten worden. Wel heel fijn dat het niet ten koste hoeft te gaan van mijn proces en mijn wisselende energie.

In zo’n gesprek komt dan ook zo’n vraag, hoe zou je jezelf omschrijven. Nou, warrig, zoekend en regelmatig moe haha. Dat heeft ze niet opgeschreven maar haar vraag was ook interessant want zoals ik mezelf tot op heden altijd omschreef, was ik dat wel. Ja dat was ik zeker maar in hoe verre waren dat overlevingsstrategieën die ik inzette. Zaten daar stiekem ontzettende energievreters bij? Dat ben ik nu ook aan het ontdekken en dat is ook vermoeiend.

Stil staan bij alles wat je doet; doe ik dat omdat ik dat nu wil doen of doe ik dat omdat ik denk dat het verwacht wordt van me? Maar daar krijg ik wel een steeds beter beeld van. Ook een fijn proces want het gaat me uiteindelijk meer energie opleveren. Los van de hormonen die soms energie uit je wegtrekken waar je bij staat.

Mijn route

• bijkomen van de indrukken, na de afspraak was ik óp
• met vertrouwen over 3 weken naar de volgende afspraak
• nadenken over de fysieke beperkingen die ik heb door de hormonale schommelingen want die zijn relevant in het kijken naar alternatief werk. Die zijn nu niet relevant want lekkere luie zit-op-je-kont baan (jaja sta bureau ✅)